ΑΘΑΝΑΣΙΑ ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟΥ-ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΚΑΤΣΑΡΟΣ

Ο χώρος  στον οποίο  αποθηκεύονται και φυλάσσονται  οι μνήμες  παρουσιάζεται  στο προοπτικό σχέδιο. Είναι  σχεδιασμένος με τέτοιο  τρόπο ώστε  ο αποθηκευτικός χώρος  να μην έρχεται  σε άμεση  επαφή  με τον άνθρωπο.  Μέσω ειδικής  πλατφόρμας  που έχει  τοποθετηθεί  σε ένα ευρύχωρο πάγκο   ο υπεύθυνος  μπορεί  να επεξεργαστεί  το περιεχόμενο   που έχει καταθέσει. Στη συνέχεια  και με ειδικούς  γάτσους  πηγαίνουν  στους διαμορφωμένους  χώρους. Ανάλογα  με μέγεθος  του συρταριού ο χώρος  αποθήκευσης  μπορεί  να μεγαλώσει ή να μικρύνει.

Μέσα στο συρτάρι έχει κατατεθεί  η μνήμη  ενός  εθίμου. Πρόκειται για ένα έθιμο  που ήρθε τόσο  στη Πάτρα  όσο  και στην υπόλοιπη Ελλάδα  μετα τη Μικρασιατική  Καταστροφή  το 1922. Κάθε  Μεγάλη  Παρασκευή  συνήθιζε  κάθε οικογένεια  να πίνει μια κουταλιά ξύδι  προς  ένδειξη  σεβασμού  για τα Πάθη του Ιησού.  Ωστόσο  με το πέρασμα  του χρόνου  φαίνεται  ότι  εχει ξεφτύσει  η επισημότητα  καθώς  και η ίδια  η τήρηση  του εθίμου.  Μέσα στο συρτάρι  υπάρχει  ένα  δοχείο  ξυδιού, μια συλλογή  από  φωτογραφίες  που δείχνει  πως έχει  εξελιχθεί  η οικογένεια  μέσα στο πέρασμα των δεκαετιών  καθώς  και μια συλλογή  απο κουτάλια  που δείχνει  την εξέλιξη  του εθίμου.

Μέσα στο δεύτερο συρτάρι έχει κατατεθεί η μνήμη από ένα μεγάλο γεγονός στην πόλη της Πάτρας.Πρόκειται για τα εγκαίνεια της γέφυρας  του Ρίου. Είναι μια μνήμη η οποία είναι μεν προσωπική αλλά ταυτόχρονα αποτελεί και κομμάτι της ιστορίας των Πατρών , γεγονός το οποίο θα μπορούσε να ευνοήσει τον σκοπό του project.Σκοπός είναι να διαφυλάξω την μνήμη αυτη όπως την έζησα τότε, δλδ στα 7 μου χρόνια.Μέσα στο συρτάρι υπάρχει μια συνέντευξη απο την μητέρα μου (διότι εκείνη θα μπορούσε να περιγράψει με μεγαλύτερη ακρίβεια τα γεγονότα), ενα φυλλάδιο απο εκείνη την μέρα(διαφημιστικό) καθώς και διάφορες φωτογραφίες απο εκείνη την μέρα.