Cloud_Prison | Μαρίνου Αντωνία _ Γιαλέσα Μαρία

ΣΕΝΑΡΙΟ

Βρισκόμαστε στην Πάτρα. Έτος 2047. Στους δρόμους της πόλης δεν κυκλοφορούν πια αυτοκίνητα καθώς η μετακίνηση στο αστικό κέντρο γίνεται με υπόγεια δημόσια μέσα. Έτσι οι δρόμοι είναι πλέον ελεύθεροι δημόσιοι χώροι πρασίνου. Οι ακάλυπτοι χώροι των οικοδομικών τετράγωνων ενώνονται με την πόλη μέσω ανοιγμάτων στις άλλοτε συνεχείς όψεις, αποκτώντας δημόσιες χρήσεις.

Η πόλη συνεχίζει να αναπτύσσεται αλλά δεν εξαπλώνεται πια σε μήκος και πλάτος καταλαμβάνοντας όλο και μεγαλύτερες εκτάσεις του φυσικού εδάφους. Η ανάπτυξη τώρα επεκτείνεται καθ’ ύψος αφού με τη βοήθεια της εξελιγμένης δομικής τεχνολογίας, ελαφριοί σκελετοί μπορούν να στηρίξουν νέα οικοδομήματα που αιωρούνται σαν σύννεφα πάνω από τα υπάρχοντα οικοδομικά τετράγωνα.

Το οικοδομικό μας τετράγωνο, ανάμεσα στις οδούς Κανακάρη, Ερμού, Καραϊσκάκη και Γεροκωστοπούλου αποτελούμενο από νεοκλασικά κτίρια αλλά και πολυκατοικίες  διατηρεί  τις σημερινές χρήσεις του, καταστήματα στα ισόγεια και κατοικίες στους ορόφους. Πάνω από αυτό όμως υπάρχει ένα νέο σύμπλεγμα κτιρίων. Πρόκειται για μια φυλακή.

Η φυλακή δεν χωρίζεται από την πόλη με τείχος. Ο περιορισμός των κρατουμένων επιτυγχάνεται μέσω της απόστασης. Με τη θέση της φυλακής στο κέντρο της Πάτρας, οι κρατούμενοι δεν βρίσκονται στο περιθώριο της κοινωνίας αλλά έρχονται σε (οπτική) επαφή με τη καθημερινότητα και τη ζωή της πόλης στην οποία θα επανενταχθούν όταν εκτίσουν την ποινή τους.

Ο σκοπός της φυλακής αυτής δεν είναι η τιμωρία αλλά η ουσιαστική αλλαγή της παραβατικής συμπεριφοράς των ατόμων. Αυτό επιτυγχάνεται μέσα από την εκπαίδευσή τους. Για αυτό το λόγο το κτιριακό σύμπλεγμα περιλαμβάνει χώρους διδασκαλίας και βιβλιοθήκη. Η φυλακή οργανώνεται σε ευρύτερες μονάδες-πυρήνες για περίπου 15 άτομα οι οποίες περιέχουν χώρους διανυκτέρευσης αλλά και κοινόχρηστους χώρους: τραπεζαρίες, πλυντήρια, χώρους γυμναστικής καθώς και βιβλιοθήκη, χώρους προβολών και εικαστικών τεχνών. Ο κάθε κρατούμενος διαμένει σε δικό του κελί με λουτρό, αποθηκευτικό χώρο, χώρο για μελέτη το οποίο καταλαμβάνει περίπου 9 τ.μ. Η μονάδα δηλαδή είναι εν μέρει αυτόνομη αφού οι κρατούμενοι είναι υπεύθυνοι για την ομαλή της λειτουργία εκτελώντας ο καθένας κάποιες εργασίες καθημερινά όπως το μαγείρεμα, το καθάρισμα κ.τ.λ.

Με την διάσπαση των κρατουμένων σε μικρές ομάδες αλλά και με την απόδοση ευθυνών σ’ αυτούς επιτυγχάνεται η μείωση των μεταξύ τους συγκρούσεων και η ομαλότερη ένταξή τους στην κοινωνία μελλοντικά. Η επιτήρηση γίνεται μέσω ηλεκτρονικών συστημάτων.

Στο κέντρο του “σύννεφου”, ανάμεσα στην φυλακή και την πόλη υπάρχει η τράπεζα η οποία λειτουργεί ως συνδετικός κρίκος μεταξύ τους. Οι κρατούμενοι έχουν τη δυνατότητα να εργάζονται καλλιεργώντας λαχανικά και φρούτα στα ανώτερα πατώματα του κεντρικού κτιριακού όγκου. Έτσι έχουν την ευκαιρία να βγάλουν χρήματα. Η τράπεζα λοιπόν προσφέρει χρήματα στους κρατούμενους κι έτσι διαχειρίζεται τα προϊόντα που παράγουν, αποθηκεύοντας τα και πουλώντας τα έπειτα στους πολίτες μέσω αγορών που οργανώνονται στον ακάλυπτο χώρο. Με αυτό τον τρόπο οι κρατούμενοι προσφέρουν στην πόλη και δεν αντιμετωπίζονται ως παρείσακτα μέλη της κοινωνίας.